Psychisch verzuim stijgt. En waarom organisaties het lastig vinden om aan te pakken

Het begint niet bij uitval, maar bij gedrag dat iedereen ziet en toch niemand duidt.
Iemand die eerst soepel meedraaide, begint te veranderen.
Niet dramatisch. Niet ineens. Maar merkbaar.
Eerst één keer te laat. Dan vaker. Eerst een kort antwoord. Dan een kort lontje.
Eerst gejaagd werken. Dan fouten. Eerst..... Dan....... Het zijn geen grote incidenten.
Het zijn kleine verschuivingen die samen een patroon (gaan) vormen.
Maar organisaties zijn gewend te kijken naar output, niet naar gedrag.
Naar prestaties, niet naar patronen. Naar resultaten, niet naar risico’s.
En precies daardoor lopen steeds meer mensen rond in de gevarenzone zonder dat iemand het écht doorheeft.
Psychisch verzuim stijgt. Organisaties vinden het lastig om aan te pakken omdat de eerste signalen zo klein zijn, alledaags en makkelijk te missen. Mensen voelen hun grens al maanden naderen, maar leidinggevenden en teams sturen vooral op output en niet (of te weinig) op gedragsverandering. 
Daardoor wordt psychisch verzuim pas gezien als het al te laat is.

Meer weten over bovenstaande? Lees hierover dan zeker het zeer interessante artikel van Lidwien Dobber (Trouw 18/06/26): https://www.linkedin.com/posts/lourens-touwen-06451032_talentmanagement-werk-loopbaan-share-7473811807720206337-Oxa3/?utm_source=share&utm_medium=member_ios&rcm=ACoAABi-VScB6NvLJiE672KuQlLQDVGKVLzy4dQ

Bron: Lourens Touw op Linkedin 20 juni 2026