Iemand in je team valt uit. En het eerste wat je voelt is: ik moet iets doen

Dus je stuurt een appje. Je vraagt hoe het gaat. Je laat weten dat ze het mogen zeggen als er iets is.
Allemaal goed bedoeld. En precies daar gaat het mis. Want wat jij voelt als betrokkenheid, voelt aan de andere kant vaak als druk.

"Hoe gaat het nu?" → ik zou verder moeten zijn.
"Laat maar weten als ik iets kan doen" → nu ligt de bal weer bij mij.
"Wanneer ben je weer terug?" → ik ben blijkbaar te lang weg.
Elke vraag impliceert vooruitgang. Elke check-in voelt als een meting. 
En zo wordt herstel langzaam iets wat je moet verantwoorden, terwijl het juist rust nodig heeft.
Hier zit de denkfout: we behandelen herstel als iets individueels. Iets wat ín die ene persoon moet gebeuren. Maar ziekte/uitval ontstaat zelden in iemand alleen. Het ontstaat in een context. 
In werkdruk die te lang doordraaide. In loyaliteit waar niemand bewust van was. 
In een team dat niet wist hoe het anders moest. En dat los je op door minder te willen sturen. 
Door aanwezig te zijn zonder agenda. Door te begrijpen dat herstel niet van één persoon is, maar van ons samen.
Daarvoor maakte Marloes Middel de Herstel-kaart. Voor iedereen die denkt dat betrokkenheid altijd actief moet zijn.

Via deze link kan je hem gratis aanvragen: https://marloesmiddel.nl/herstel-kaart

Bron: Marloes Middel op Linkedin 24 juni 2026