Hoe kan de arbeidsmarkt lessen trekken uit vorige crisissen ? deel 2
De keuzes in de jaren tachtig waren een reactie op de hoge jeugdwerkloosheid die richting 20 procent piekte. Oudere werknemers zouden plaats moesten maken voor de babyboomers. De studie van het Steunpunt Werk en Economie is zeer kritisch over de keuzes van de jaren tachtig: "Voor de verkeerde inschatting van weleer betalen we een grote prijs. Het vroeg vele jaren om het snelle verlies van werkzaamheid terug te winnen." Nochtans waren onlangs pleidooien te horen om die oude recepten van onder het stof te halen. ACV-voorzitter Marc Leemans vindt het brugpensioen een versoepeling om de negatieve impact van de coronacrisis op de arbeidsmarkt te counteren. Op links heeft men het over arbeidsherverdeling. CD&V kwam met een aantal ideeën uit de koker van de christelijke arbeidersbeweging: een soepeler tijdskrediet en landingsbanen aan het einde van de loopbaan. Zo zou het voorstel worden gelanceerd om bij herstructureringen werknemers een landingsbaan te geven vanaf 55 in plaats van 57 jaar. Landingsbanen laten toe aangevuld met een uitkering deeltijds te werken. Doel is: langere carrières, maar dat blijkt niet te kloppen. Door die voorstellen dreigt de effectieve uittredeleeftijd, nu circa 60 jaar, terug te gaan naar 58,3 jaar.
Kijkend naar de arbeidsmarktevolutie na de crisis van de jaren tachtig valt op dat het herstel nog trager zou zijn verlopen zonder de sterke toename van de vrouwelijke tewerkstelling. Zij redden de arbeidsmarkt. Door de opkomst van de dienstensector, de aanzetten naar een tweeverdieners-samenleving en een toegenomen emancipatie van de vrouw, werd de arbeidsdeelname van de vrouwen aangezwengeld. Dat versnelde in de jaren tachtig. In 1983 verrichtten veertig procent van de vrouwen betaalde arbeid. Begin jaren negentig steeg dat aantal tot vijf op de tien vrouwen.
Bron: Alain Mouton, redacteur in Trends 18 juni 2020
